معاون وزیر راه و شهرسازی می​گوید که این قانون موجب شد تا پدیده یکسر خالی 10 درصد کم شود. همین​طور طرح هدفمندی یارانه​ها در مصرف گازوئیل و بهره​وری حمل و نقل جاده​ای تاثیر گذاشته از آن سو، سهم راه​آهن از حمل و نقل به ویژه ترانزیت کاهش یافت.

در چشم​انداز کلی طرح‌های گسترده ای در توسعه راه، آزادراه و راه​آهن معرفی شده و مدیران دولتی بودجه​های سنواتی را برای اجرای این طرح‌ها کافی نمی​دانند. در عین حال معتقدند که بسیاری از این طرح‌ها را باید در قالب قراردادهای مشارکتی با بخش خصوصی تعریف کرد. در آن سو بخش خصوصی، هنوز بستر لازم برای مشارکت با طرح​های دولتی را پرپیچ و خم می​داند و تعاریف روشن برای بازگشت سرمایه را خواستار است.

در زمانی که فشارهای بین المللی بر اقتصاد ایران سنگینی می​کند و بنگاه​های اقتصادی کوچک و بزرگ برای نقل و انتقال مالی و بانکی خود با دشواری​های متعددی روبرو هستند. دست کم این انتظار وجود دارد که از دیوان سالاری​های نالازم داخلی دست بکشند و با درک این شرایط، فضای کسب و کار قدری التیام یابد. اتاق بازرگانی و صنایع معادن در نامه​ای از دولت خواسته است گشایش اعتبار ریالی را بپذیرند و دست کم خود تحریمی نکنند. یکی از مدیران صنایع ریلی هم در همین شماره ماهنامه تاکید دارد که به هر طریق توانسته است با طرف​های خارجی برای انجام تعهداتشان در شرایط تحریم به توفیقاتی دست یابد منتهی زمانی که به تعهدات نهادهای بزرگ می​رسد کارها آن قدر پیچیده می شود که می​ماند چه کار کند. او تاکید دارد که خودتحریمی این روزها از تحریم​های بین​المللی آزاردهنده​تر جلوه می​کند. نوسانات نرخ ارز و سکه هم که خود حکایتی جان​فرسا دارد.

روزگار غریبی است. فعالان اقتصادی مدت‌هاست به بحران​های متعدد خو گرفته​اند و در شرایطی کار می​کنند که چندان تناسبی با سازوکارها و مناسبات جاری دنیا ندارد.
اگر هدف اجرای قانون هدفمندی یارانه​ها، ایجاد بهره​وری در اقتصاد کشور است تحریم​های خودی و غیرخودی اثرات مثبت این طرح را اگر خنثی نکند دست کم با کندی روبرو می کند. این روزها همچنین اختلاف نظرها در اجرای قانون هدفمندی یارانه‌ها بیش از هر زمانی بالا گرفته است. گروهی معتقدند که در شرایط فعلی بهتر است تا مدتی برای اجرای طرح دوم دست نگه داشت تا وضعیت کنونی اقتصاد به ثبات برسد. زمانی که انتظار داریم مردم سختی‌های جراحی اقتصادی را تحمل کنند تا به آینده ای روشن امیدوار باشند، ناهمگونی در مدیریت کلان کشور و اختلاف سلیقه‌های فاحش که در موارد متعدد بین دولت و مجلس جریان دارد و گاهی اوقات از رویه‌های عادی خارج می​شود چشم انداز امیدوارکننده​ای پیش رو نمی​گذارد. پرسش مشخص این است که آیا با این سطح بالای اختلاف نظر می​توان به رهایی از روزمرگی​ها امیدوار بود؟